هه نار

آغاز سال 2011 ایران زیر سپهر مرگ

در روزهای آغازین سال 2011 مرگی سنگین و ساکت، بال های سیاه اش را بر سپهر ماتم زده ایران گسترانیده است . ه

از چهار گوشه این وطن اسیر جز خبر مرگ، آهنگی شنیده نمی شود و سنفونی مردگان شبانه روز از صدا و سیمای ملی تا بلندگوهای مساجد ، گوش ها را پر کرده است . ه

آلودگی مرگ آور هوای تهران، دیگر از بحران و هشدار گذشته و هر آن کسی که توانسته از اعدام و زندان و تصادفات جاده ای ، جان سالم بدر ببرد را به قبرستان چند طبقه بهشت زهرا فرا می خواند . ه

هر چند حذف یارانه های کذائی هم قیمت قبر را به 2 تا 5 ملیون تومان رسانده است. به راستی نمی دانم بخندم یا گریه کنم . در مسابقه جهانی زیست و زندگی اگر به جائی نرسیدیم در عوض ایران کشور اول مرگ در سوانح رانندگی می شود . سالانه 30 تا 40 هزار مرگ دل خراش در جاده های ایران ثبت می شود . این در شرایطی است که جمهوری اسلامی ایران توانسته با افتخار ، مقام اول اعدام را از آن خود کند . ه

بی گمان پس از جمهوری اسلامی نیز نسل پس از نسل، در ترس و خوف و مرگ و طناب دار زندگی خواهد کرد ، همچنان که مردم آلمان پس از دولت فاشیست های نازی زندگی کردند . ه

ذغال سنگ بسی بیشتر از جان معدن چیان ارزش دارد ، بطوری که اگر این بخت برگشتگان برای لقمه ای نان در اعماق 600 متری زنده بگور شدند ، تنها مرثیه مرگ می توان خواند چون در این کار به حد کافی مهارت داریم . ه

با این حال نمی توان از محیط زیست که قرار است نسل آینده ایرانی در آن زندگی کند چیزی نگفت . ه

آلودگی حاد محیط زیست در حقیقت درد بی درمان ماست . دریاچه ها و تالاب های کشورمان دارند خشک می شوند . در جنوب صنایع آلاینده پتروشیمی ماهشهر و در شمال کشور جنگل تراشی بی امان و آتش سوزی های مکّرّر و گسترده ، چنان دمار از محیط زیست ایران در آورده اند که با این روند ، در آینده نه چندان دور ، نه از تاک نشانی خواهد ماند نه از تاک نشان . ه